Krzesła te świetnie wpisują się we współczesne wnętrza, dodając im industrialnego sznytu, jednocześnie dobrze służąc użytkownikom – dzięki swojej lekkości, wytrzymałości i możliwości sztaplowania. Po sukcesie krzesła A rodzina „tolixów” sukcesywnie powiększała się.

Zacznijmy jednak od początku. Twórca krzesła, urodzony w 1880 roku Xavier Pauchard, był pionierem galwanizacji. Jego dziadek i ojciec pokrywali dachy blachą cynkową, to sprawiło, że już w bardzo wczesnym dzieciństwie Pauchard zaczął interesować się zagadnieniem ochrony metalu przed korozją. Pomimo że teoria zanurzania żelaza w roztopionym cynku powstała już w 1742 roku – zaproponował ją Francuz Paul Jacques Malouin, a Włoch Luigi Galvani (profesor na uniwersytecie w Bolonii) pracował nad nią aż do końca XVIII wieku (jego nazwisko posłużyło do nazwania całego procesu pokrywania metalu cynkiem galwanizacją) – technika ta aż do XX wieku była rzadko stosowana. Xavier, pracujący z metalowymi płytami od dziecka, zamówił w Anglii specyfikację techniczną galwanizacji i zaczął eksperymenty. W 1907 roku osiągnął to, o co mu chodziło – metal, który nie korodował.

Niedługo potem Xavier rozwinął firmę, która produkowała z galwanizowanego metalu przedmioty domowego użytku. W 1927 zarejestrował markę Tolix produkującą metalowe meble: krzesła, fotele, stoły, stoliki i stołki. Rynek domagał się prostych, solidnych i ładnych mebli – „Chaise A” powstał jako odpowiedź na te oczekiwania. Bez projektu, za to na bazie wielu prototypów. Krzesło A zadebiutowało na rynku w 1935 roku i szybko rozchodziło się w setkach egzemplarzy stając się wyposażeniem sanatoriów, domów zdrojowych, szpitali i biur. Znalazło się też na pokładzie SS Normandie.  Pauchard odniósł sukces na polu, na którym zawiodło wielu projektantów Bauhausu: stworzył estetyczny i demokratyczny mebel.

Po wojnie firmę przejął syn Xaviera. Pod jego sterami „Chaise A” przeżyło jeszcze 20 lat dużej popularności – głównie jako mebel kawiarniany. Z czasem jednak metal zaczął być wypierany przez lżejszy i tańszy plastik, a „tolixom” zostali wierni jedynie pojedynczy fani. W 2004 roku firma popadła w poważne kłopoty finansowe. Nowy właściciel zainwestował w odrodzenie produkcji, która została praktycznie niezmieniona od czasów Xaviera Paucharda. To sprawiło, że Tolix Steel Design w 2006 roku dostało akredytację „Entreprises du Patrimoine Vivant”  jako jedna z firm będących „żywym dziedzictwem”.

Aktualnie w rodzinie siedzisk marki Tolix  występuje kilka modeli krzeseł, stołków i hokerów. Każdy w 45 kolorach, co – w połączeniu z ponadczasową formą – sprawia, że pasują one do większości aranżacji – nowoczesnych, loftowych i tych w stylu vintage. O tym, że „Chaise A”  jest bardzo pożądanym egzemplarzem, świadczy fakt, iż jest chętnie kopiowany.

źródło: malabelle.pl