Termin „slow design” został po raz pierwszy użyty w 2002 roku przez Alistaira Fuad Luke`a, brytyjskiego wykładowcę wiedzy o designie, trenera. Zastosował on to sformułowanie w odniesieniu do designu przyjaznego środowisku naturalnemu, promującego indywidualne podejście i równowagę między spełnianiem potrzeb własnych, społeczeństwa, a także otoczenia.

W praktyce slow design opiera się na wykorzystywaniu materiałów biodegradowalnych, promocji lokalnych przedsiębiorstw i twórczości, która nie powstaje pod wpływem chwili, lecz czasu – spożytkowanego na wnikliwe badania i dopasowanie produktu do rzeczywistych potrzeb rynku. W oparciu o tę filozofię, swoje produkty tworzą nie tylko manufaktury, ale również uznani producenci, obecni w świadomości klientów od wielu już lat. W duchu slow powstają zatem i dywany, obrazy, poduszki, ale też meble czy naczynia. Propagatorzy tego trendu stawiają na indywidualność oraz niepowtarzalność swoich produktów i tym zjednują sobie klientów. Coraz więcej osób godzi się bowiem zapłacić więcej za produkt przyjazny środowisku, często powstały na indywidualne zamówienie, niż kupić element dekoracyjny tworzony w milionach sztuk, dostępny w niższej cenie.

Aby sprostać założeniom slow design, czasem nie potrzeba wiele. Samodzielne odrestaurowanie mebli, ręczne wykonanie drobnych dekoracji, decoupage pozwolą wprowadzić do wnętrza wyjątkowy czar i zarazem dumę z tego, że poradziliśmy sobie z tak niełatwym zadaniem, jakim jest przecież samodzielne zaaranżowanie domowej przestrzeni.