Krzesła te świetnie wpisują się we współczesne wnętrza, dodając im industrialnego sznytu, jednocześnie dobrze służąc użytkownikom – dzięki swojej lekkości, wytrzymałości i możliwości sztaplowania. Po sukcesie krzesła A rodzina „tolixów” sukcesywnie powiększała się.

Zacznijmy jednak od początku. Twórca krzesła, urodzony w 1880 roku Xavier Pauchard, był pionierem galwanizacji. Jego dziadek i ojciec pokrywali dachy blachą cynkową, to sprawiło, że już w bardzo wczesnym dzieciństwie Pauchard zaczął interesować się zagadnieniem ochrony metalu przed korozją. Pomimo że teoria zanurzania żelaza w roztopionym cynku powstała już w 1742 roku – zaproponował ją Francuz Paul Jacques Malouin, a Włoch Luigi Galvani (profesor na uniwersytecie w Bolonii) pracował nad nią aż do końca XVIII wieku (jego nazwisko posłużyło do nazwania całego procesu pokrywania metalu cynkiem galwanizacją) – technika ta aż do XX wieku była rzadko stosowana. Xavier, pracujący z metalowymi płytami od dziecka, zamówił w Anglii specyfikację techniczną galwanizacji i zaczął eksperymenty. W 1907 roku osiągnął to, o co mu chodziło – metal, który nie korodował.

Niedługo potem Xavier rozwinął firmę, która produkowała z galwanizowanego metalu przedmioty domowego użytku. W 1927 zarejestrował markę Tolix produkującą metalowe meble: krzesła, fotele, stoły, stoliki i stołki. Rynek domagał się prostych, solidnych i ładnych mebli – „Chaise A” powstał jako odpowiedź na te oczekiwania. Bez projektu, za to na bazie wielu prototypów. Krzesło A zadebiutowało na rynku w 1935 roku i szybko rozchodziło się w setkach egzemplarzy stając się wyposażeniem sanatoriów, domów zdrojowych, szpitali i biur. Znalazło się też na pokładzie SS Normandie.  Pauchard odniósł sukces na polu, na którym zawiodło wielu projektantów Bauhausu: stworzył estetyczny i demokratyczny mebel.

Po wojnie firmę przejął syn Xaviera. Pod jego sterami „Chaise A” przeżyło jeszcze 20 lat dużej popularności – głównie jako mebel kawiarniany. Z czasem jednak metal zaczął być wypierany przez lżejszy i tańszy plastik, a „tolixom” zostali wierni jedynie pojedynczy fani. W 2004 roku firma popadła w poważne kłopoty finansowe. Nowy właściciel zainwestował w odrodzenie produkcji, która została praktycznie niezmieniona od czasów Xaviera Paucharda. To sprawiło, że Tolix Steel Design w 2006 roku dostało akredytację „Entreprises du Patrimoine Vivant”  jako jedna z firm będących „żywym dziedzictwem”.

Aktualnie w rodzinie siedzisk marki Tolix  występuje kilka modeli krzeseł, stołków i hokerów. Każdy w 45 kolorach, co – w połączeniu z ponadczasową formą – sprawia, że pasują one do większości aranżacji – nowoczesnych, loftowych i tych w stylu vintage. O tym, że „Chaise A”  jest bardzo pożądanym egzemplarzem, świadczy fakt, iż jest chętnie kopiowany.

źródło: malabelle.pl

Odnawianie starych mebli nie jest wcale tak trudne jakby się to wydawało. Jeśli więc mamy w domu drewniane krzesła, które stoją na strychu, w schowku lub garażu nie wyrzucajmy ich, bo być może uda się im przywrócić dawny blask.

Jak odnowić stare krzesła krok po kroku

Zwykle prace renowacyjne ograniczają się do usunięcia starych powłok malarskich i pomalowaniu mebli na nowo. Ale jeśli chcemy, aby mebel poza tym, że będzie nam służył przez kilka kolejnych lat, wyglądał oryginalnie i elegancko można wykorzystać metodę decoupage do jego dekoracji. Oto przykład takich właśnie krzeseł, które ozdobione zostały mapami świata.

źródło: myalteredstate.co/decoupage2/

O ile krzesła Comer miały w większości nogi metalowe, o tyle new Comer to modele, których nogi wyprodukowano m.in. z jasno-brązowego drewna bukowego lakierowanego bezbarwnie. Powstają one w fabryce w Katalonii, czyli w regionie, który słynie ze słońca i klubu FC Barcelona.

Krzesło Argela

Projektanci osiągnęli ciekawy efekt poprzez połączenie nóg z buku z siedziskiem i oparciem, które wyglądają jakby były pozszywane różnokolorowymi skrawkami materiału. Na tym właśnie opiera się projekt krzesła Argela, którego siedzisko i oparcie obszyte jest techniką typu patchwork. Polega ona na zszywaniu maszyną do szycia, małych kawałków materiału w kształcie figur geometrycznych (kwadratów, trójkątów, rombów itp.).

Efektowne kompozycje powstają z różnych rodzajów wyrobów włókienniczych o różnej strukturze oraz kolorystyce.  Krzesło takie nawiązuje do stylistyki ekologii i recyklingu, gdyż na pierwszy rzut oka wydaje się jakby powstało z resztek różnych tkanin, które zebrano po całym dniu pracy u krawcowej. Z racji tego, że wzory na mniej więcej połowie fragmentów są czarno-białe, wpasuje się ono do salonu, gdzie ściany będą pomalowane w dwóch przeciwstawnych kolorach. Proponujemy, aby jedna ściana była czarna, a druga biała, lub można przy malowaniu wykorzystać inną kombinację kolorów, a mianowicie grafitowy i kremowy.

Krzesło Rigel

Rigel to nazwa kolejnego modelu krzesła z kolekcji new Comer, które również ma nogi z drewna bukowego, pomalowanego bezbarwnym lakierem. Z tą różnicą, że jego siedzisko i oparcie wyprodukowano z polipropylenu w kolorze szarym lub białym. Można do niego zakupić okrągły stolik w białym kolorze, którego blat wykonano z tego samego materiału, którego użyto do stworzenia siedziska i oparcia krzesła.

Produkt ten przeznaczony jest dla praktycznych osób, które chcą stworzyć komplet ze stolikiem i dwoma lub więcej krzesłami. Z racji niedużych rozmiarów stolika będzie nadawać się on do wypicia kawy przez mieszkających ze sobą partnerów, których dom lub mieszkanie urządzono w stylu retro. W takiej konfiguracji jedno krzesło powinno być szare, a drugie białe. Z racji tego, że blat jest biały, aby zrównoważyć te dwie barwy, ściany w takiej kuchni czy jadalni powinny być pomalowane na ciemno-szary kolor.

Krzesła te dostępne są  sklepie www.hauz.pl

Rama tego krzesła oraz nogi wykonane zostały z drewna dębowego. Krzesło dostępne jest w dwóch wersjach obiciowych i trzech wariantach kolorystycznych drewna.

źródłó: Photoliu

Poza wysokością, ważny jest również jego kąt nachylenia, co pozwala dopasować krzesło do wzrostu i wymagań komfortu siedzenia domowników. Podobnie jak głębokość i szerokość siedziska, która często jest zoptymalizowana przez podłokietniki. Nie zapominajmy, że krzesła nie stoją zsunięte do siebie co do milimetra. Osobom siedzącym na nich należy się „przestrzeń operacyjna”, dzięki czemu będą mogli czuć się swobodnie przy stole.

Zgodnie z ergonomią przyjmuje się 60 cm o ile samo krzesło nie jest szersze. Krzesła wysunięte, na których ktoś siedzi, zajmują średnio dodatkowo 55 cm -75 cm. Jeżeli za nimi chcemy zachować swobodne przejście to potrzebne jest kolejne 55 cm.

Na czym usiąść?

Stylistykę krzesła do salonu czy jadalni określa kształt, forma, linia wzornicza, ale również obicie. W niektórych modelach tapicerka nie ogranicza się jedynie do siedziska, wypełnia też oparcie, a nawet dominuje całe krzesło – mówi Paweł Pawełkiewicz – Wśród naszych propozycji znajdują się szenile przypominające cienki sztruks, żakardy z utkanymi wzorami, tkaniny zamszowe, poliestrowe, z mikrofibry, tzw. floki nowej generacji przypominające aksamit, ale też innowacyjne tkaniny typu Carabu, eko-skóry, jak i same skóry. W ten sposób łatwo dopasować krzesło do pozostałych mebli w pomieszczeniu, lub też narzucić im wybrany wygląd. Czasami obicia krzeseł dobierane są na zasadzie kontrastu w stosunku do sofy, narożnika czy fotela, najczęściej jednak zbliżone są kolorem i rodzajem tapicerki do sąsiadującego zestawu wypoczynkowego.