Niekoniecznie, bo wystarczy tylko pamiętać, że drewno przeznaczone do pomieszczeń o dużej wilgotności, a takim jest niewątpliwie łazienka, musi być odporne na wilgoć i wahania temperatury. Dodatkowo warto wiedzieć, że drewno powinno być także odporne na zagrzybienie oraz stabilne. Stabilność drewna określa w jakim stopniu dany gatunek zmienia wymiary pod wpływem wahań wilgotności, czyli jak szybko na nie reaguje, w efekcie czego pęcznieje lub kurczy się.

Jaki gatunek drewna sprawdzi się w łazience?

Z polskich gatunków najlepsze do łazienek są dąb, modrzew, jesion.  Z gatunków egzotycznych najlepiej sprawdzą się tek, iroko, badi, jatoba, cedr, merbau, doussie i padouk.

Dla osób, które lubią rysunek drewna i chciałby je mieć w łazience na przeciw wychodzą producenci płytek ceramicznych oferując ceramiczne płytki imitujące drewno. Czasami trudno nawet ocenić czy to drewno czy ceramika.

Zachęcamy do lektury pierwszej części przewodnika po podłogach w pełnej desce z drewna Starego Kontynentu.

Dąb – szlachetny siłacz

Dąb – Quercus – symbol siły. Jego drewno to wykorzystywany od tysięcy lat dany przez naturę solidny budulec, który jest jednym z najbardziej cenionych. Zawdzięcza to zainteresowanie przede wszystkim wysokiej twardości oraz ciekawej strukturze. Nie bez znaczenia jest również fakt stosunkowo łatwej dostępności w naszym klimacie. Znanych jest ok. 200 gatunków tego drzewa.

Kolory dębu są intensywne, brązowe, w dużej ilości odcieni. Pod wpływem słonecznego światła lekko ciemnieją, nabierając głębi. Barwa, piękny charakter słoi i dyskretny, rustykalny charakter drewna najlepiej prezentują się na modnych w tym sezonie podłogach z pełnej deski. Dzięki charakterystyce surowca (twardość w skali Brinella: 36 MPa) dąb sprawdzi się we wnętrzach o natężonym ruchu (salon, kuchnia, przedpokój itd.). Dębowa podłoga umożliwia także zastosowanie ogrzewania podłogowego – zwraca uwagę Seweryn Miazga, Product Manager w firmie Baltic Wood produkującej podłogi drewniane.

Buk – kremowy kusiciel

Drzewo bukowe również znalazło swoje miejsce w wierzeniach starożytnych Greków, Rzymian i Daków (dziś Rumunia). Jak podaje grecka mitologia, na górze Olimp rosły buki, które były zamieszkiwane przez mądre sowy. W późniejszej mitologii rzymskiej, a także w podaniach starożytnych Daków można znaleźć zapisy, które mówią, że drzewo buku było uważane za drzewo płodności.

Buk jest bardzo wymagającym gatunkiem drewna, występującym tylko w strefie umiarkowanej. Owoce buku czyli bukiew są jadalne, natomiast olej wyciskany z bukwi jest jednym ze składników margaryny.

Co ciekawe popiół z buku w przeszłości był często wykorzystywany do produkcji kosmetyku, który dziś byłby odpowiednikiem fluidu. Wymieszany z kozim tłuszczem i z wodą nadawał ogorzałej skórze delikatny koloryt bieli.

Buk w pełnej desce kusi kolorami kremu i piasku. Z czasem nabierają one głębi i przybierają jasnożółte odcienie.

Drewno, również z racji dużej twardości (34-40 MPa w skali twardości Brinella), dobrze nadaje się nawet do bardzo uczęszczanych pomieszczeń.

W ofertach producentów dostępne są także podłogi z surowca poddanego obróbce termicznej, tzw. buku parzonego. Proces ten sprawia, że drewno nabiera specyficznej, oryginalnej, lekko czerwonej barwy, która delikatnie ciemnieje pod wpływem światła słonecznego. Na jednolamelowej powierzchni buku parzonego rewelacyjne prezentuje się regularny rysunek słoi.

Jesion – barwny czarodziej

Kolejnym bardzo popularnym drzewem europejskim jest jesion, mitologiczne drzewo Aresa – boga wojny.

Drewno dożywającej blisko 300 lat rośliny ze względu na swoją twardość (37-43 MPa w skali twardości Brinella) wykorzystywane jest przede wszystkim do produkcji podłóg, mebli, sprzętów sportowych czy szczebli do drabin.

Znanych jest około 65 gatunków jesionu – w Polsce najczęściej występują:

• jesion wyniosły i jego odmiana jednolistna,
• jesion mannowy, zawdzięczający swoją nazwę sokowi wydzielanemu z uszkodzonych pędów, który krzepnąc, tworzy tzw. mannę (stosowaną w medycynie).

Najstarszy i największy jesion w naszym kraju rośnie na Kaszubach w miejscowości Motarzyno. Jego wiek szacowany jest na ok. 405 lat. Obwód drzewa wynosi 715 cm, a średnica pierśnicy to 227,5 m.

Cechą charakterystyczną drewna jesionu jest duże zróżnicowanie kolorystyczne. Jesionowe podłogi z pełnej deski, położone w przestronnych pomieszczeniach, oczarowują bogatym wachlarzem barw. Jasne kolory, często nawet w obrębie jednego elementu, efektownie komponują się z ciemnymi brązami (ze środkowej części pnia twardzieli) oraz spokojnymi żółto-brązowymi tonacjami.

Opalane drewno jesionu, które nabiera głębokiego ciemnobrązowego koloru, śmiało może konkurować z nasyconymi barwami niektórych „egzotyków”.